Tatra Dağı Kurtarma Servisi Gönüllüleri,
Polonya Tatra Dağı eteklerinde 50 yıldır varlığını sürdürmüştür.
Kurtarma Seferleri Kayıt Defteri
Bu kalın kitap ilk seferden bugüne kadar olan,
tüm Kurtarma Seferlerini anlatıyor.
Filmimiz onların en zorlu hikayesini anlatıyor.
MAVİ HAÇ
Adama Liberaka'nın eserine dayanarak senaryo - Andrzej Munk
müzik - Jan Krenz ses - Zbigniew Wolski
anlatan Karola Malcuzynskiego
editör - Jadwiga Zajizek yönetmen yrd. - Jan Riesser
ayrıca
kamera yardımcıları
ses asistanları
makyaj
laboratuar
yapım amiri
kamera Sergiusz Sprudin
yönetmen Andrzej Munk
" Seferin hikayesi doğrudur."
"Filmin yazarı tarafından yapılan küçük değişiklikler .."
"önemli ölçüde değiştirilmemiştir."
"Filmde görünen karakterler arasında gerçek kahramanlar vardır."
"Yazarları, filmi onlara, dağlardaki.. "
"savaş sırasındaki partizanlara ve gönüllü Tatra Dağ Kurtarma Ekibi.."
"Mavi Haçın adamlarına adamak istiyor."
1945 Şubat ayında,
Podhale Bölgesinin başkanları
özgürlüğün ilk gününü yaşadı.
Ancak durum belirsizdi. Slovakya'daki güçlerimiz..
Alman birliklerinin bir kaç kilometre uzağındaydı.
Sovyet Birliklerinin küçük devriyeleri Zakopane'de konuşlandırılmıştı.
O zamanlarda Slovak Doktor Juraj, Zakopane'ye gitti.
Rus Kumandan nerede?
Misha, Misha, Misha. Burası Kola. Kola arıyor.
Beni duyuyor musun? Bitti.
Burası Misha, Yoldaş Kumandan.
Yarın, Polonya kurtarma ekibinin 2735'i geçmesine izin verin.
Partizan Doktor Juraj'a 7232 nolu..
pasaport verilecek.
Doktor Juraj'ın isteği üzerine, kıdemli dağcılar,
Tatra Dağına gönderildi.
Ağır yaralı partizanlar
Almanların kontrolündeki..
bir sahra hastanesinde.
Onları şimdi kurtarmalıyız, yoksa Almanların elinde ölecek.
Onları kurtarmalıyız.
En yaşlı ve en tecrübeli kurtarıcı, Stanislaw'dı.
Onun görüşleri önemliydi.
Çocuklar, oraya gitmeliyiz.
Hastanemize.
Ne tür bir hastane olduğunun farkında mısınız?
Yaralıların kimler olduğunu biliyor musunuz?
Jan Holesza bir korumadır. Bir Slovak partizan.
Bizim birim ayrıldıktan sonra koruma olması emredildi.
Korumayı sadece o yapar. Gündüz ve gece.
Diğerleri kulübeyi hiç terketmez.
Repiszczak, ağır silahla yaralı, bacağını bükemiyor...
Maksim Oleynikov, bir Rus paraşütçü. İrtibat subayı...
3. derece donma, her iki bacakta.
Bozenka, büyüttüğüm kızım.
O hemşiremiz.
Ve Sedyakov... Tikhon. O da bir Rus.
Üç yıldır partizanlarla savaşıyor. Akciğerinden vuruldu.
Bir aydır kan tükürüyor..
...Aralık sonuna kadar Holesza'da korumaydı, her zaman olduğu gibi.
Almanlar vadide kendilerini iyi koruyorlardı.
Karşıdaki dağların kenarında bir karakol kuruyorlardı.
O gün için dış dünyadan koptuk.
Sadece geceleri ateş yakabiliriz.
Her an bir devriye tarafından tespit edilebiliriz.
Çaresiz kaldık,
tek yapabileceğimiz yardım beklemekti.
Sadece beklemek...
Noel zamanındaydık...
Bir şekilde, diğer partizanlarla Noel partisi yaptık.
Maksimin durumu beni çok endişelendiriyordu.
Bir süre kangren olup olmayacağından korktum.
Ameliyat edilmesi ve ayak parmaklarının kesilmesi gerekecekti.
Hisst!
Kapıyı kapat.
Soğuk.
O gün aklıma geldi.
Parmak uçlarını kesmek onun son çaresiydi.
Tek çözüm..
buydu...
Peki, Maksim.
Hazırım.
Gidelim, çocuklar. Şafakta yola çıkacağız.
Stanislaw Byrcyn dağlarda 50 yıl yürümüştü,
ama böyle bir sefer için ilk kez hazırlanıyordu...
- Sen misin, Baba? - Uyu tatlım. Uyu!
Kulübene git!
Kol bandındaki Mavi Haç, Kurtarma Servisinin arması.
Bu kurtarıcının rozeti.
Byrcyn, serviste 50 yılını geçirdi.
Kulübene git, Bass. Eve git.
Kulübene git. Kulübene git! Kulübene git, Bass!
Kulübene git.
Eve git. Orospu çocuğu.
Kulübene git, Bass!
- Günaydın. - Hoş geldiniz!
Bize katıl, amca! Bizimle oturun, amca.
Keşif raporu Tatra Dağı Kurtarma Servisi..
tarihini içeriyor, Ocak 1945, ve şöyle gidiyor :
... Ocak ayının ilk günlerinde atlı kızaklara bindik..
Üç tane kızaktık,
yaralılar için 10 çift kayak ve kurtarma donanımı.
Doktor Juraj, yaşlı Jozek ve Tadek'le bize katıldı.
İlk kızağa biniyorlardı.
Stanislaw, Staszek Marusarz ve Romek diğerlerine bindi..
Bass, buraya gel! Buraya gel, Bass.
Bu yol nereye gidiyor... Slovakya'ya.
İki dağ sırasının karşısında, ve bir sınır hattı.
Buradan yürüyerek ya da kayak yapmak zorundaydık.
Güzergah seferi yöneten, Kuraj ve Jozek, tarafından belirlendi.
Bizi bölgeye götüren tek kişi oydu.
Gitmemiz gereken yol barış zamanlarında bile zorluydu.
Çığ eğilimli dağlık alanlara,
Ocak ayında oldukça fazla kar yağdı...
şimdi, atacağımız herhangi bir yanlış adım, bizi savaşa götürebilirdi.
Öğle saatlerinde gökyüzü açıldı,
ilk engeli geçtik.
Şimdi en tehlikeli dağlık alanlarla karşı karşıyaydık.
12:30 da, Lifeless Gulley'e ulaştık...
Hadi, Bass. Hadi! Gel! Bass, buraya gel, Bass.
Buraya gel, Bass. Hadi.
Hadi. Gel! Buraya gel, hemen.
Hadi. Hadi, Bass.
Gel! Buraya gel!
Çığ geliyor!
... son derece şanslıydık...
Çığ önümüzden geçmişti -
sadece yandan yakalanmıştık.
Bass, iyi bir köpek. İyi köpek.
Bass, iyi köpek.
İyi köpek.
Bass, Bass, buraya gel.
Durun!
Durun! Parola!
"Bir tren istasyonu."
Saat 5:00 de bölgedeki son Sovyet devriyesi ile buluştık.
Artık diğer dağın zirvesindeydik.
Rotayı değiştirmek gerekiyordu.
Çünkü makineli tüfek ateşinden korunmalıydık.
Vadi Rus devriyelerin silahlarıya korunuyordu...
Diğer tarafta, Almanlar devriye geziyordu...
Vadinin dibinde bir yaya köprüsü vardı...
bir tür sınır...
Arkasındaki bölge Nazilerin kontrolündeydi.
Önümüzdeki yol dik dağın kenarında ormanda ilerliyordu.
Staszek özellikle zor buldu -
o 60 yaşındaydı... ama sefere katıldı.
Kayakları burada bırakmak zırundaydık.
Ve biz de Bass'ı bırakmak zorunda kaldık;
o Almanlara havlayabilirdi.
Rotamız üzerinde ayak izi bırakmak istemedik..
izlenmeyen yollardan gitmeyi tercih ettik.
Bu Nazi devriye toplantısından daha iyi oldu.
Yaralıları yol boyunca taşımak oldukça zor olacaktı...
Yorgunluk hissi.
14 saat boyunca yolda kaldık..
Sonunda hepimiz varış yerine ulaştık.
Jozek sayamıyordu.
Tadek - hazır...
Romek - hazır...
Byrcyn - ...
Yurai...
Wawrytko... Jozek...
Marusarz...
Stasek...
Evet, Staszek geride kalmış.
Tadeusz onu aramaya gitti.
İki kişi ayrıldı.
Ancak biz beklemedik...
İmdaat! İmdaat!
Yardım edin!
Bass. Bass.
Stasek. Stasek.
Kulübeden uzakta değildik.
Dik yamaçta yürüyorduk.
Mümkün olduğu kadar Alman karakolundan uzak!
Gece yarısıydı.
Dur!
Benim, Bernard.
Bernard.
Doktor.
Hoş geldiniz!
Kulübede şafağa kadar bir kaç saat dinlenebilirdik.
Bozena akşam yemeği için arpa pişiriyordu -
son yemek.
Arpa gün boyu titizlikle hazırlandı.
Repiszczak'ın kaşıkları nihayet işe yarayacaktı..
Tikhon uzun zamandır yosun doldurduğu sigarayı içiyordu...
Şafakta dönüş yolculuğuna başladık.
Şimdi tırmanış daha kolay gözüküyordu.
Maksim bir kızağa biniyordu. Tikhon ötekine biniyordu...
Yedek olan bir tane Repiszczak içindi.
Kamp alanı kalıntılarını kaldırdık.
Bu bir Alman kulübesi...
ve kızakların tek yolu bu...
Üç saatlik bir tırmanıştan sonra bir açık alana girdik.
Vadideki Alman karakolu üç saat geride kaldı.
Daha güvenli yürüyebilirdik.
Daha kısa ve daha kolay bir rota tespit ettik.
Sadece buradaki tüm araziler kilometrelerce uzaktan ..
görülebilecek konumdaydı.
Bakın!
Bana makineli tüfeği verin, doktora elinizi uzatın!
Vadinin en aşağısındaydık. Son tırmanışımız burada başladı.
Yaya olarak açılan iz, kızaklar için..
oldukça iyiydi.
Almanları yaya yolunda durdurmalıydık..
yoksa hiç birimiz hayatta kalamazdı.
Sonraki iki kişi, Byrcyn ve Holesza...
Diğerleri gidebilirdi...
Sonunda kayakları bir gün önce bıraktığımız yere ulaştık.
Stasek!
Almanlar devriyelere haber vermek için havai fişek attılar. Yön gösterdiler.
Holesza.
Byrcyn.
- Holeszaaaaaa!
- Byrcok! Byrcok!
Ve bu, Büyük Savaşın sonundaki küçük bölümde..
bizim gerçek hikayemizin sonu.
Bu insanların çoğu ne üniforma giyiyordu..
ne de harekat raporunda bahsedildi.
Sadece isimleri ve bu hikaye..
Mavi Haç'ın tarihine yazılmıştır.
Sarıya dönmüş bir kağıda sıradan bir kalemle!
Türkçe Altyazı : selami55